فناوری، ابزار قدرت و ثروت در معادلات جهانی (گفتاری از محمد قویدل، مدیر روابط بین الملل در پارک علم و فناوری یزد)

شکل‌گیری پارک های علم و فناوری، دانشگاه ‌های نسل سوم ‌(کارآفرین) و مناطق ویژه نوآوری، جغرافیای جدیدی را در جهان ترسیم نموده است که شاید بتوان آن را جغرافیای علمی –  فناوری نامید.

پیوند جغرافیای سیاسی و جغرافیای علمی – فناوری در نقطه‌ای بدون مرز به نام “دیپلماسی فناوری” تجلی می یابد. شرکت های چند ملیتی، دانشگاه ‌های بین‌المللی، فناوری های تولید شده در پارک های بین‌المللی و شبکه ‌های علمی و فناوری در سراسر جهان، همه و همه نشان از برداشته شدن مرزها و بین‌المللی شدن فعالیت های نوین دانش و فناوری دارند.

علاوه بر این، علم و فناوری می‌تواند به عنوان ابزار قدرت و ثروت در دنیای جدید مطرح باشد. این ابزار می‌تواند کشور را از انزوا خارج نموده و به تقویت چهره جهانی و تأمین امنیت  ملی کمک کند. تعامل با سازمان های بین‌المللی، ایجاد و عضویت در شبکه‌ های علمی و فناوری، پیوستن به کلوپ ‌های فناوری ‌های نو، بورس های مختلف علمی و فناوری و … همه و همه مصادیقی هستند که ارتباطات بین‌المللی را در این حوزه تقویت می کنند. به همین دلیل کشورهای پیشرفته در رقابتی تنگاتنگ می‌کوشند که موازنه علمی – فناوری را پا به ‌پای موازنه تجاری در معاملات با دیگر کشورها لحاظ نمایند به گونه ای که پیشرفت در این تعاملات یکی از مصادیق استقلال کشورها محسوب می شود.

امروزه علم و فناوری به عنوان حوزه نوینی که قابلیت تأمین منافع ملی کشورها را در عرصه بین‌المللی داراست، مطرح می‌شود. می‌توان از همکاری های علمی به عنوان بابی برای مذاکرات و ترمیم روابط سیاسی نیز استفاده نمود. از دیگرسو سیاست های درست کشورها نیز می تواند بر رشد علم و فناوری تأثیرگذار باشد. انتخاب چارچوب مشخص، نقشه راه، سند جامع و لحاظ نمودن مؤلفه علم و فناوری در مقاوله نامه ‌ها و تفاهم‌ نامه ‌های میان کشورها و رصد آن ها از جمله کارهایی است که دستگاه دیپلماسی کشور در راستای کمک به توسعه علم و فناوری انجام  می دهد.